sözün nerde kaldığını hatırlamıyorum şimdilerde..zaten her zaman bıraktığım yerden öte, yeniden başlamayı seçmişimdir ve öyle de yapacağım.kişisel algılamayın ama, hali hazırda aksiyomlar üstüne kurulu ve hiçbir sorgu sual gerektirmeden yaşanan hayata, alternatif olacak, aklımın var ettiği bir dünya kurma girişimlerimde başarısızlıkla sonuçmak üzere. oluşturduğum hipotezler birer birer doğruluğunu yitirse de; “evet, bu sistemin dışında durmaya çalıştın, zarar görsende kendi doğrularını yaşadın.” repliğini sıkça tekrarlardan sonra edimsel olarak bu konuya yaklaşımım daha fazla oldu.ve öyle de olacak..

ne kadar sevdiğiniz şarkı varsa hepsinin sözü ve müziği bana ait aslında..sadece ismim görsel ve yazılı medyada çıkmasın diyerek, birazda şöhretin ağırlığını ve hazımsızlığını kaldıramayacağımı düşündüğümden, solist kimse onun ismini yada rastgele bir şeyler yazıyorum.tabi bir o kadar da sinema filmim var.Şu anda isim vermek zor olacak ama imdb’nin ilk 250 sırasında birçok yapımda imzam, hikayem yada bir yerinde gözükmüşlüğüm var.1984 doğumlu olduğumu 5 yaşında, okuma yazmayı söktüğümü farzedersek, varın siz hesaplayın..çoğunu izlemedim bile, “kendini bilmiyor musun sen?” demesinler diye, sadece.
olaya daha gerçekçi bakmak gerekirse, bugün narsistliğim üstümde..hayatta ne varsa, benim üstümden yaşanıyormuş gibi olsun.ne kadar bencillik varsa yapmak istiyorum..bunun için ne gerekiyorsa yapın..yalansa yalan, kömürse kömür, özgürlükse özgürlük.. bu bloga o kadar bütçe ayırdık..

haa unutmadan, birde kitap yazmışlığım var..bunu söylemeden geçemezdim. :p

avareliği gidiyordum bugün yine sokaklara..birden “dıkışınya” sesleriyle irkildim..aklımında yardımıyla 3*4*5 diyerekten yolu kısaltayım derken küçücük bir çatışmanın arasında kalmıştım.ne yapacağı şaşırmış, sağıma soluma bakarken birisi arkamdan bağırıyordu. “vuruldun, abi öldün sen…çık!” diyerek..

kurşun nereme geldi bilmiyorum ama ben bir kere ölmüştüm artık..gitmekten başka, na’çar kalmıştım…

şimdi söyle bi geriye gidebilsem..taa lise yıllarına..hani kimsenin ben kadar acı çekmeyip, bu acılar üstüne herkesin beni izlediği yıllara..saatlerce belki hiçbir zaman bir araya gelmeyecek şarkılardan kaset listeleri doldurduğumuz o günlere..ne hoş olurdu değil mi? bugünden sıkıldığım kesin..hergün aynı monotonluk..dört duvarın yanında birde, parçalı bulutlu havalar…arada kalmak kadar kötü birşey yok bu hayatta..ta ki, arkası sırlı camlara bakıncaya kadar..bir gün bu bedenin, yada bu düşüncelerin olmayacağını düşünmek..en kötüsü bu olsa gerek..sen ey bu yazıyı okuyan, birgün burda olmayacaksın..ben aptalcada olsa 3-4 kelimeyi ve bir kaç kitabıda birilerine bırakmak üzere yanyana getirdim..sende durum ne?

akşam kapı eşiğinde bir terli giysi gibi
soyunmak vardı derdinden evrenin
bir entari serinliğini giyinmek
kendi derdini tespih gibi çekmek elinde

yün örmen vardı akşamları koltuğa gömülü
karşında polisiye roman okumak vardı
sorgusuz bakışmak yoruldukça gözlerimiz
sevinçsiz gülmek üzüntüsüz ağlamak

oturmağa konuklar gelmesi bazen
çevresinde bir masanın kaygısız
sıcacık konularda bir demli çay gibi
bilmedik komşularla konuşmak

dünyamızla uyuşmak vardı
oyunda sonunu görmeden oynamak
sevinebilmek kazandığına
yitirdiğine yerinebilmek

düşünmiyebilmek yoruldukça düşünmekten
kamaştıkça örtebilmek gözlerini
düşlerde bile ışıktan sakınarak kendini
uyayabilmek vardı vaktinde rahat