zamana yüklediğim anlam, günden güne değişmiyor değil hani.daha dün rüyalarımın altında, anılarla birlikte ilerlerken; bugün sol kolumu ağrıtıyor,ağırlığından…daha dün bir ezgimi bile vermezken insanlara, bugün aynı ezgilerde efkarlanmak için sabırsızlanıyorum..daha dün “Vita è bella, La” ile can bulurken , bugün “Eternal Sunshine of the Spotless Mind” ile tutunuyorum hayata…daha dün dokunmak yetmezken tenine, bugün bakmak bile kar etmiyor…daha dün çoğul kullanıyordum öznelerimi, bugün tekil…
daha dün…
